“Resûl-i Ekrem (aleyhissalâtü vesselâm), فَاسْتَقِمْ كَمَا اُمِرْتَ (Hûd, 11/112) emrini tamamıyla imtisâl ettiği için, bütün ef’âl ve akvâl ve ahvâlinde istikâmet, kat’î bir sûrette görünüyor. Meselâ,
kuvve-i akliyenin fesât ve zulmeti hükmündeki ifrât ve tefriti olan gabâvet ve
cerbezeden müberrâ olarak, hadd-i vasat ve medâr-ı istikâmet olan
hikmet noktasında
kuvve-i akliyesi dâimâ hareket ettiği gibi;
kuvve-i gadabiyenin fesâdı ve ifrât ve tefriti olan korkaklık ve tehevvürden münezzeh olarak,
kuvve-i gadabiyenin medâr-ı istikâmeti ve hadd-i vasatı olan şecâat-ı kudsiye ile
kuvve-i gadabiyesi hareket etmekle beraber;
kuvve-i şeheviyenin fesâdı ve ifrât ve tefriti olan
humud ve fücurdan musaffâ olarak, o kuvvenin medâr-ı istikâmeti olan
iffette,
kuvve-i şeheviyesi dâimâ
iffeti, âzamî masûmiyet derecesinde rehber ittihâz etmiştir.”
6)