“Kelime itibarıyla hesap görme, hesaplaşma, kendi kendini sorgulama mânâlarına gelen
muhasebe; mü’minin, her lâhza iyi-kötü, doğru-yanlış, sevap-günah nev’inden yaptığı bütün amellerini gözden geçirip,
hayır ve güzellikleri şükürle karşılaması, inhiraf ve günahları istiğfarla gidermeye çalışması, yanlışlık ve kötülükleri de
tevbe ve nedametle düzeltmeye
gayret göstermesi adına çok önemli bir cehd ve
insanın iradesinin hakkını vermesi adına da ciddi bir teşebbüstür… İnsanlık, hakikî
muhasebe duygu ve düşüncesini İslâm’la tanımıştır. İslâm’ın diriltici ikliminden istifade edememiş fertlerin,
muhasebe ve kendi kendilerini kontrol adına yaptıkları şey, basit bir nefis sorgulaması denemesinden başka bir şey değildir.”
1)