“Zât-ı Vâcibü’l-vücûd’un hadsiz cemâl ve kemâli vardır. Çünkü bütün kâinatın aksamına inkısam etmiş olan
cemâl ve kemâlin bütün envâı, O’nun
cemâl ve kemâlinin emâreleri, işaretleri, âyetleridir. İşte herhâlde
cemâl ve kemâl sahibi, bilbedâhe
cemâl ve kemâlini sevmesi gibi, Zât-ı Zülcelâl dahi
cemâlini pek çok sever. Hem kendine lâyık bir muhabbetle sever. Hem
cemâlinin şuââtı olan esmâsını dahi sever. Madem esmâsını sever, elbette esmâsının
cemâlini gösteren sanatını sever. Öyle ise
cemâl ve kemâline ayna olan masnûâtını dahi sever. Madem
cemâl ve kemâlini göstereni sever; elbette
cemâl ve kemâl-i esmâsına işaret eden mahlûkatının mehâsinini sever.”
10)