“Avlama daha ziyade insanların çok bulunmadığı, ayakaltı olmayan, ıssız, tenha yerlerde olur. İnsanların sık sık uğradığı yerlere ise avlar kolay kolay gelmezler. Bu açıdan
insan, kalbî ve ruhî hayatın enginliklerine açılmak; açılıp o enginliklere akıp gelen
tecellîleri avlamak istediği zaman tenha koyları kollamalıdır. Elbette bu, başkalarının bulunduğu mekânlarda
tecellî avlanamaz demek değildir. Hatta denilebilir ki, cemaat hâlinde yapılan ibadetlerin
insana kazandırdığı öyle
vâridât ve
mevhibeler vardır ki,
insanın tek başına onları elde edebilmesi mümkün değildir.”
2)