“Nazım ve nesir yoluyla hâle ve duruma göre söylenen ya da yazılan zarif, ölçülü, âhenkli, dil kurallarına uygun sözler veya bu çerçevedeki sözlerden bahseden
ilim diyebileceğimiz
edebiyat; aslında terbiye,
nezaket, zarafet ve haddeden geçme, kıvama erme
mânâlarına hamledeceğimiz ‘
edeb’ kökünden gelmektedir. Ama, daha çok da,
insanın hayat tarzı, yaşama üslûbu, sîretiyle alâkalı ve onun kalbî, ruhî
hayatının inkişaf ettirilmesine vesile bir amel diye yorumlanagelmiştir. Bu
mânâdaki edebin tahlil edileceği yerse, ya
ahlâk kitapları ya da tasavvuf risaleleridir. Örfî
mânâdaki edebiyatın, bu anlamdaki
edeble doğrudan doğruya değil de dolayısıyla bir münasebeti vardır.”
1)