“
Sekir bir
hâl ise,
sahv bir
makamdır ve sekre göre daha objektif, daha sıhhatli ve daha istikametli bir
makamdır.
Sekir, sübjektif Hak mülâhazasına istinad etmesine karşılık
sahv, isimleriyle malum, sıfatlarıyla muhat, nâ kabil-i idrak Zât-ı Ecell ü A’lâ mülâhazasına dayanmaktadır. Diğer bir tabirle sekir, infisal televvünlü,
sahv ise ittisal edalıdır. İlkinde az-çok ‘
fenâ fillâh’ işareti, ikincisinde de ‘
bekâ billâh’ remzi sezilir. O’nun bekâsıyla bir
bekâ billâh ki, böyle bir
hâl, ‘
bekâ billâh- maallah’ sözcükleriyle ifade edilir.”
5)