“
Sevgi, varlığın özüdür. Cenâb-ı Hak, Zât’ına
muhabbetin bir ifadesi olarak varlığı yaratmış; bu koskocaman âlemlerin bir fihristi, özü ve usaresi olarak da
insanı yaratmıştır. Fakat bu, mukaddes ve münezzeh bir
muhabbettir. Bizim sevgimiz gibi değildir. Zira bizdeki
sevgi ya zaafın ve elimizde olmayan temayüllerin bir ifadesidir ya da işlene işlene tabiat ve karakterimizin bir yanı hâline gelmiş bir duygudur. Bunların hiçbirisi Zât-ı Ulühiyet'e isnat edilemez. Bundan dolayı, Zât-ı Ulühiyet'i tenzih etme adına, O’nun, münezzeh, mukaddes ve müberra bir
muhabbetin ifadesi olarak varlığı yarattığını söylüyoruz.”
4)