“Hata, günah ve seyyiâtın şahsa yüklenmesi, hasenâtın ise, Allah’ın rahmetine atfedilmesi esasına dayanan
recâ, sâlikin, bir kısım yanlışlıkların, kötülüklerin ve yakışıksız şeylerin ağına düşmemesi, iyilikler ve güzelliklerle de şımarıp küstahlaşmaması için,
istiğfar ve
dua kanatlarıyla sürekli ‘
seyr ilallah’ ufkunda seyahatla şerlerden kaçınıp hayırlara sığınması;
inâbe ve tazarru lisânıyla da devamlı ‘
seyr maallah’ ikliminde Hak kapısının tokmağına dokunmasından ibaret sayılmıştır. Böyle bir denge kurulabildiği takdirde, ne
havfta inkıtâ ve
yeis, ne de recâda gevşeklik ve şatahat olur.”
6)