“… hidayette iki mertebe görüyoruz. Birinci mertebede sadece vesile ve vasıtalık var ki Kur’ân-ı Kerim bu vesile ve vasıtalığı da bazen hidayete erdirme olarak vasıflandırmaktadır. Esasen bu tür hidayete erdirme vesilelikten öteye de geçmez. Hidayetin ikinci mertebesine gelince bu, Cenâb-ı Hakk’ın
insan gönlünde hidayeti yaratmasıdır. Bu yaratmayı Cenâb-ı Hak, vesilelerle yaptığı gibi bazen de doğrudan doğruya yapmaktadır. O’nun bu şekilde hidayete erdirmesi ise, sırf bir lütuftur. Büyüklerimiz buna ‘
cebr-i lütfî’ demişlerdir. Rabbimizden niyazımız, bizleri de böyle
cebrî bir lütuf ile hidayete erdirmesidir.”
11)