“Türkçede kat, huzur, nezd sözcükleriyle karşılamaya çalıştığımız, bir mânâda ‘inde’ lâfzının da müteradifi sayılan ‘ledün’ kelimesi, ‘
ilm-i ledün’ şeklinde izafetle kullanılınca;
gayb ilmi, esrar ilmi, Allah tarafından insanın gönlüne atılan ilâhî bilgi ve içe doğan hakikatler mânâsına gelir. Başta, umum enbiyâ ve mürselîn olmak üzere, bütün evliyâ, asfiyâ, ebrâr ve mukarrabînin –bir başka zaman teker teker bu kelimelerin ne mânâya geldiklerini ifade etmeye çalışacağız–
ilimleri, Cenâb-ı Hak tarafından vahiy ve ilham unvanıyla gönüllere ilkâ edilmiş bilgi ve
mârifet olması itibarıyla, hemen hepsi de bir çeşit
ilm-i ledün sayılır. Hususiyle de, ‘akrabu’l-mukarrabîn’ olan
İlm-i Ledün Sultanı’nın hem gayb-ı mutlak hem de gayb-ı mukayyetle alâkalı her türlü bilgi ve
mârifeti –bununla, gayb ilmi, esrar ilmi ve
vicdan kültürünü kastediyoruz–
ilm-i ledün nev’indendir.”
1)