Her hak dostu, ‘Sıbğatullah’dan belli bir tasarruf
mevhibesiyle şereflendirilmiştir; bu
mevhibenin sınırları da, mum ışığı ölçüsündeki bir ziyâ ile
himmet örfânesine iştirak eden herhangi bir hak erinden, kehkeşanların ışık kaynağı sayılan ‘Şemsü'ş-Şümûs’lara kadar olabildiğine geniştir. Ayrıca, daha önce de işaret edildiği gibi, bunda
istidat ve kabiliyetlerin istifade ve istifazasının sınırlayıcılığı da söz konusudur ki, bu da,
evliyâ ve
asfiyâ adedince ‘Sıbğatullah tecellîsi ve
insibağ keyfiyetinin var olduğunu gösterir.’ Evet, Hazreti ‘Nûru'l-Envâr’a bir mir’ât-ı mücellâ olan zâttan, zılliyet ve cüz’iyet plânında ona düz bir ayna olmaya çalışan en küçük bir
sâlike kadar, birbirinden farklı pek çok sıbğ u
insibağ mertebesi söz konusudur. Asliyet ve
külliyet plânında bu mazhariyetin ferd-i ferîdi olan zâtın
sohbet ve
musâhabesi, umumî
fazilette erişilmeyen öyle bir pâyedir ki, hiçbir kimse, hiçbir zaman, hiçbir ‘
seyr u sülûk’ helezonuyla kat’iyen o mertebeye ulaşamaz. Düşünün ki, أَوَّلُ مَا خَلَقَ اللهُ نُورِي ‘
Allah’ın haricî vucûd nokta-i nazarından varlık olarak en önce ortaya koyduğu, benim nûrumdur.’ diyen Hazreti Mazhar-ı ‘Nûru'l-Envâr’ın
sohbetiyle şereflenmiş o bahtiyar kimseler, hakkın en birinci talipleri, Hak yolunun en müştak sâlikleri, Allah
rızâsının da en kusursuz müridleri oldukları hâlde, bu hususlardan herhangi biriyle değil de,
sohbet pâyesiyle öne çıkarılarak, bu güzîde topluluğa, ‘
musâhabe kahramanları’ mânâsına, ‘
Ashâb’ denmiştir.